ยิปซีตะลอนทัวร์

แหล่งที่เที่ยวที่สำคัญของเวียงจันทร์อีกที่ คือ หอพระแก้ว เป็นวัดหลวงประจำราชวงศ์ของลาว และเคยเป็นที่ประดิษฐาน พระแก้วมรกต ซึ่งปัจจุบันประดิษฐานอยู่ที่วัดพระแก้ว ที่กรุงเทพมหานคร

หอพระแก้วแห่งนี้ สร้างขึ้นในสมัยของพระไชยเชษฐาธิราช เมื่อปี พ.ศ. 2108 เพื่อประดิษฐาน พระแก้วมรกตที่พระองค์ได้อัญเชิญมาจากเชียงใหม่ เพราะพระองค์ต้องเสด็จกลับมาครองอาณาจักรล้านช้าง เพราะพระราชบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ลง ในช่วงทำศึกกับประเทศสยาม ต่อมาในปีพ.ศ. 2322 นครหลวงเวียงจันทร์ถูกตีแตกโดยกองทัพสยาม สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก จึงได้ทรงอัญเชิญ พระแก้วมรกต มาประดิษฐานที่ วัดพระแก้ว กรุงเทพฯ!

หอพระแก้ว ปัจจุบันเปิดให้เข้าชมทุกวัน เวลา 8.00-12.00 และ 13.00-16.00 เสียค่าปี้ (ตั๋ว) อีกแล้วจ้า ปัจจุบันหอพระแก้วก็เปิดเป็นที่แสดงพระพุทธรูปโบราณ รวมถึงวัตถุโบราณ หลายชิ้น

มาเที่ยว พระธาตุหลวง กันต่อคะ พระธาตุสร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 13-14 โดยพระเจ้าจันทบุรีประสิทธิศักดิ์ เจ้าผู้ปกครองเวียงจันทร์พระองค์แรก เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่ได้อัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย และเมื่อครั้งที่พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช ย้ายเมืองหลวงจากหลวงพระบางมาที่เวียงจันทร์ ก็โปรดให้สร้างองค์พระธาตุขึ้นใหม่

มีบันทึกของฝรั่งชาวดัทซ์ ชื่อว่า Gerrit Van Wuystoff เป็นฑูตชาวดัทซ์ บันทึกว่า ตนได้มีโอกาสสำรวจภายในองค์พระธาตุ ภายในมีฐานลึกลงไปคล้ายปิระมิด และส่วนบนยอดพระธาตุนั้น ทำจากทองคำบริสุทธิ์ มีน้ำหนักถึง 1000 ปอนด์

พระธาตุได้รับความเสียหาย หลายครั้ง จนกระทั่งฝรั่งเศสได้ทำการบูรณะในปี ค.ศ. 1900 และใช้เวลาถึง 30 ปีในการบูรณะ แต่สร้างความไม่พอใจให้กับชาวลาวเรื่องรูปแบบการก่อสร้าง จนปีค.ศ. 1931-1935 ก็ได้บูรณะเป็นศิลปะแบบลาวทั้งหมด ก็เป็นเหมือนอย่างที่เห็นในปัจจุบัน

พระธาตุหลวงจะเปิดให้เข้าชม เวลา 8.00-11.30 และ 14.00-16.30 คะมีเสียค่าปี้ ( ตั๋ว )ด้วย จะมาด้วยรถรับจ้าง หรือจะเดินเหมือนเราก็แค่ 20 นาทีจากปะตูไซประมาณ 4 กม. ผ่านสถานฑูตไทย ตรงมาเรื่อยๆ เลยคะ หมดแล้วที่เที่ยวในเวียงจันทร์ แล้วเราจะไปต่อ หรือกลับบ้านดีนะ

พึ่งจะได้โพสต์ โพสต์ยาวหน่อยเพราะมีเรื่องเม้าท์ให้ฟัง โอ.. แม่เจ้าเป็นการเดินทางที่ทรหดมากๆ จาก จำปาศักดิ์ เราเดินทางด้วยรถโดยสารเที่ยว 7 โมงเช้า มาถึงที่ หลักแปด ก็ปาไปประมาณ 9 โมงต่อรถ อัตตะปือ มาที่ เซกอง ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นพี่น้องชาวเขา เหมือนที่เขียนไว้ในไกด์บุ๊ค



เดินทางมาร่วม 3 ชม. รถก็มาจอดแวะพักที่ ท่าแตง ถามคนขับเค้าก็บอกว่าจากนี่ไปไม่ไกลก็จะเป็นเมืองเซกอง เดินหาของกินไม่รู้จะกินอะไรก็เลยซื้อน้ำ 1 ขวด สาวๆชาวลาวเค้าก็ขายกันมันเลย มีตั้งแต่ ไก่ย่าง เนื้อย่าง ข้าวเหนียว เครื่องดื่ม ผลไม้ ข้าวโพดต้ม โอ..แต่ละเมนู หลังจากซื้อกินกันเสร็จก็ทยอยทิ้งขยะกันเป็นทางเลย



Piglet อิอิ ที่ลาวเค้าก็จะเลี้ยงหมูกันแบบนี้เลยนะ เราว่าเดินกันคล้ายสุนัขแถวบ้านเรา ไอ้เจ้าตัวนี้ดูท่าทางเป็นมิตรดี แต่อย่าเข้ามาใกล้นะ.. กลัว.. ไอ้เจ้าตัวนี้ก็มากินขยะที่เค้าทิ้งไว้




จาก ท่าแตง มาที่ เซกอง ก็ประมาณครึ่งชม.ได้ เดินหาที่พัก 2 ที่แรกนอนไม่ไหวที่นอนมีกลิ่น ห้องน้ำไม่สะอาด เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวเราก็เดินต่อ เฮือนพักที่ 3 ปิดปรับปรุง เฮือนพักที่ 4 ห้องเต็มเพราะมีการดูงานระหว่างเมือง โอ...แม่เจ้า ทำไงดีเรี่ยวแรงไม่มี เดินหาร้านขายของพื้นเมือง ถ้าเจอชาวเขาอย่างที่คิดไว้ ขอนอนใต้ถุนบ้านใครก็ได้ไม่มีปัญหา เดินเกือบ 2 ชม. ไม่เจออะไรซักอย่าง เจอแต่ร้านขายยา
เราเดินต่อมาเจอร้านเฝอ นั่งถามพี่เจ้าของร้านจะไป สาละวัน รถก็หมด ไม่มีที่พัก ทำไง พี่แกก็บอกว่า ถ้าจะไปจริงๆ ก็มีรถ ปากเซ ที่มาจาก อัตตะปือ ประมาณ 3 โมงครึ่ง ถามถึงเรื่องชาวเขา พี่สาวบอกต้องออกไปไกล เดินป่าเข้าไป เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยว ชาวเขาเค้าก็ทำไร่ทำสวนมากกว่า ทำให้รู้ว่าไม่มีอย่างที่ไกด์บุ๊คเขียนไว้อีกแล้ว ลาวใต้ที่เค้านิยมเที่ยวกันก็ คือ น้ำตก หรือ ตามที่เค้าโพสต์กันทั่วไปเท่านั้น นั่งรอสักพัก รถ อัตตะปือ-เวียงจันทร์ ก็มาถึง เราตัดสินใจถามว่ารถผ่าน สะหวันนะเขต ไม๊ พี่สาวกระเป๋ารถเมล์บอก ผ่าน ตัดสินใจเดินทางต่อจ่ายค่ารถ คนละ 85000 กีบ (340 บ.) ตอนนั้นบ่าย 3 โมงพอดิบพอดี

นั่งรถมาถึง ปากเซ พี่สาวกระเป๋า ปลุกให้ตื่น บอกว่า ข้าเจ้าไปบ่ได้แล้วมีเจ้า 2 คน น้ำมันแพงเดี๋ยวต่อรถให้ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม เราก็ทำหน้ามึนพยักหน้ารับ แบกกระเป๋าเดินตามมาที่รถคันใหม่ นั่งรถได้ก็หลับเป็นตาย รถพัดลม จอดทุกจังหวัดที่ผ่าน ประมาณ 5 ทุ่มเกือบเที่ยงคืน ได้ยินเสียงเพลง สาวเซโน อะไรซักอย่าง รถจอดพี่อีกคนที่นั่งด้านหลังบอกเราว่าเมืองนี้ชื่อ เซโน (say No) ชื่ออังกฤษซะด้วย อีก 40 กว่ากม.ก็จะถึงสะหวันนะเขต ตั้งแต่เริ่มเดินทางกินเฝอชามเดียว เริ่มหิวข้าว

แล้วกระเป๋ารถเมล์ก็มาบอกว่า ข้าเจ้าบ่ไปสะหวันฯ เจ้าต้องลงที่นี่ พี่ที่นั่งข้างๆบอกว่า อย่าไปตั้ว( โกหก ) เก็บเงินเขามาแล้วก็ไป๋ให้เขาซะ เราเลยถึงบางอ้อ ก็เลยบอกว่าต้องหารถให้เราไม่งั้นเราไม่ยอมลงจากรถ จะนั่งไปเวียงจันทร์เลยก็ได้ ไม่เป็นไร สรุปคือ ผู้โดยสารที่จะไปสะหวันนะเขตมีแค่ 4 คน คือ มีกลุ่มของเรา 2 คน+สาวลาวอีก 2 คน ก็เลยไม่อยากไปส่ง เราก็โวยเล็กๆจนเค้าหารถให้ได้และไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม ผู้หญิงกระเป๋ารถทำหน้าหงิกใส่เรา แต่เราก็ไม่สน ต้องรับผิดชอบไม่ใช่มาทิ้งแบบนี้ รถคันแรกยังดีกว่าเยอะ พี่สาวคนนั้นเค้าอธิบาย สาวลาว 2 คนที่จะไปกับเรา เค้าก็แอบดีใจที่เราพูดเพราะจริงแล้วเค้าเดินลงรถไปแล้ว เพราะคนขับบอกให้ลง ทั้งๆที่จ่ายเงินถึงสะหวันนะเขต แต่ไล่ลงเฉยเลย




สุดท้ายเราก็มาถึงสะหวันนะเขตจนได้ เป็นอีกประสบการณ์ที่ลาว ที่น่าจดจำแบบไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไร แต่ก็ไม่เป็นไร เราเข้าพักที่โรงแรม สะหวันบ้านเฮา คืนละ 55000 กีบ ( 220 บ.) ห้องเต็มเหลือราคาเดียว เหนื่อยและหิว แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ทานแล้ว เลยอาบน้ำและเข้านอน ห้องแรกนอนได้ 2 ชม.มีแมลงกัดเต็มหลังเลย แมลงตัวเล็กๆ ไม่เคยเจอมาก่อน น่ากลัวมาก เปลี่ยนห้องกลางดึก ตี 4 แล้วจ้ายังไม่ได้นอนเลย





ตอนเช้าผู้จัดการโรงแรมทราบเรื่อง เลยเปลี่ยนเราไปอยู่ชั้นบนของบ้านหลังนี้แหละคะ ราคา 85000 กีบ (340 บ.) แต่โมโหพนักงาน 2 คนที่อยู่ตอนกลางคืน เอาแต่นอน เราปลุก 3 รอบถึงจะยอมตื่น เราบอกว่าจะย้ายโรงแรมด้วยความโมโห เราก็เลยขอเงินคืน ไม่ยอมคืนให้เรา เราก็เลยขอเปลี่ยนห้อง ไม่ช่วยอะไรเราเลย เรานะวิ่งหาห้องเอง ย้ายของเสร็จเอากุญแจมาคืน นอนกันเฉยเลย ตอนเช้าเราก็บอกเรื่องห้อง แต่ไม่ได้บอกเรื่องพนักงาน ผู้จัดการเค้าก็จัดการให้เสร็จสรรพ ดีมาก เพราะจริงๆ เราก็ขี้เกียจย้ายโรงแรม การเดินทางในครั้งนี้สุดๆจริงๆ 1 คืน 2 วันแห่งปัญหา อิอิ

สบายดี..ถึงสะหวันนะเขตแล้ว ยู้ฮู..